Zoek een hulpverlener

[Kaat]

Hoi, Ronna, ik heb je berichtje gekregen.

Ik heb jou geantwoord maar het blijft hangen in mijn postvak out. Het kan misschien wel zijn dat het later verstuurd wordt maar ik heb het dus toch goed begrepen dat berichten van vorige week of zelfs vorig jaar in het postvak out dus nooit verstuurd zijn.

Daar ga ik in het vervolg op letten, zeker als ik niet begrijp waarom iemand niet antwoordt

[Ronna]

He Kaat,

Volgens mij heb ik hem door. Je bericht blijft in postvak uit staan tot dat het bericht is gelezen door de ontvanger. Kijk maar ik heb jouw bericht net ook gelezen.

Hoe is het nu met jou? Ik denk ook dat het goed is dat je je gevoel hebt gevolgd. Maar misschien zegt nu je gevoel wel weer iets anders, dus goed blijven luisteren naar jezelf.

Met mij gaat het wel OK. Heb vorige week toch laten weten dat ik er klaar mee ben. Hij vindt dat hij alleen moet zijn omdat hij anders zich zelf niet leert kennen. Dat roept hij al een jaar dus nu moet hij het ook maar eens echt doen.

Ik heb me ingehouden maar ben ook weer heel boos dat hij blijft zeggen 'ik wil alleen zijn maar ik kan ons niet loslaten'. En me berichten stuurt dat hij me mist. Nu na een jaar mag hij toch echt wel een keer zijn eigen verantwoordelijkheid nemen, ik begrijp het gewoon niet. Waarom blijft hij zo stil staan. Hij heeft nog steeds de stap naar psych niet gedurfd en ook mij niet durven loslaten. Hij zegt dan dat ik duidelijkheid wil en dat die er gewoon niet is. Maar mij met rust laten kan hij ook niet. Ik heb gezegd dat hij me maar moet mailen als hij iets nieuws te zeggen heeft, bellen wil ik nu niet meer zodat ik ook verder kan.

Ik ben blij weer totaal voor mezelf op te komen. Verder druk met leuke dingen, maar mis hem ook weer zo. Nu opeens een week niets meer van hem gehoord. Twee maanden geleden stuurde hij nog een mail dat hij niet zonder mij wil. Ik dacht toen echt even dat het goed zou komen. Nu lijkt dat weer ver weg en weet ik het even niet meer. De afstand voelt wel even goed, maar maakt me ook onzeker. Ben ik op een goede weg, of is er een andere weg en zie ik iets over het hoofd? Waarschijnlijk nog meer loslaten...

Iemand nog tips?

Groetjes
Ronna

[Kaat]

Ronna, het kan zijn dat je gelijk hebt want de 3 berichtjes die zijn blijven hangen waren inderdaad gericht aan mensen die hier achteraf niet dikwijls meer geweest zijn. En als ze dan toch nog eens komen piepen na enkele maanden is het bericht misschien verdwenen. Ik ga je een PM sturen.

Eigenlijk gaat het redelijk goed met ons. Het mag ook wel, na 4 jaar en nu alweer 5 maand. Vorige week ben ik naar een grote spreker gaan luisteren, een bekende psychiater die over depressie sprak en ik kon het toch niet nalaten te vragen hoelang een gemiddelde depressie duurt en hij antwoordde : 1 jaar. Nooit of nooit had ik gedacht dat deze hel zo lang zou duren. Maar je zit er in en je denkt steeds dat het nu wel vlug zal gaan eindigen maar dat gebeurde niet.

Mijn man is nu veel sterker geworden dan toen hij nog onder psychiatrische begeleiding stond maar hij zoekt werk en hij vindt geen werk en dat is natuurlijk heel moeilijk voor hem en voor zijn zelfvertrouwen. Er zitten fantastisch goede dagen tussen maar ook dagen dat ik denk : oh nee, daar gaan we weer en dan denk ik : dit komt eigenlijk nooit meer goed.

Het weegt ook op de kinderen als er al zo veel jaren depressiviteit rondhangt, hun studies hebben eronder geleden en dat vind ik zeer erg want dat zijn jeugdjaren die ik hen nooit meer onbezorgd kan teruggeven en daar voel ik me nu schuldig over. Misschien hadden ze beter gestudeerd als ik toch bij mijn man was weggegaan ?

[Kaat]

Achteraf bekeken en dat advies geef ik jou dan ook is de beste oplossing elkaar een tijd volledig los te laten en dan weer samen te komen als de slechtste periode over is.

Dus ik denk dat je goed bezig bent. Alleen als je hem kan loslaten kan je ook volop tijd maken voor jezelf en vooral kan hij met zichzelf in het reine komen maar bij mijn man zou dat toch ook heel veel tijd gevraagd hebben !

[Ronna]

He Kaat,

Ik kreeg gister alweer paniek mailtje. Geeft toch weer moed dat hij uiteindelijk wel met mij verder wil. Met die kracht ga ik het nu doorzetten. Precies wat je zegt. Hij kan het beste zijn problemen oplossen zonder mij en daarna zien we wel weer.

Inmiddels weet ik alles wel. Maar het is zo goed om het af en toe van een ander te horen.

Groetjes,
Ronna

PS heb jou ook pm gestuurd.

[Kaat]

Die paniek mailtjes van hem houden er voor jou de moed in. Je bouwt een leven op zonder hem maar hij werkt ondertussen aan zichzelf en ziet dat jij het ook kan zonder hem. Als hij beter is kunnen jullie het dan opnieuw proberen.

Niet alles is op een forum te gooien en daarom vind ik het spijtig dat niemand meer aangemeld raakt op de mailgroep. Ik weet ook niet hoe het komt maar in de mailgroep was je zeker dat er alleen maar partners kwamen meelezen.

Mijn man heeft een tijd vrijwilligerswerk gedaan maar door mij heeft hij dat stopgezet. Hij verdiende daar niets mee, het kostte hem nog geld want hij moest er 40 km voor rijden. Na 6 maanden hebben we dat stopgezet om een andere uitdaging te zoeken. Maar dat heeft hij niet gedaan.

Hem naar zijn ouders sturen was nooit mogelijk want zijn moeder is door de therapeuten aangewezen als schuldige voor de oorzaak van de depressie en zij toont geen enkel begrip voor zijn situatie. Zelf kan ik hier moeilijk ergens met de 3 kinderen naartoe trekken, dus daarom wonen wij nog altijd bij elkaar.

Maar nu is het niet meer aan de orde, hij zit immers hopelijk in de laatste fase en de toestand is best uit te houden nu. Spijtig vindt hij door de crisis en zijn leeftijd en zijn time-out gedurende al die jaren enz. heel moeilijk werk.

Vrouwen hebben blijkbaar heel veel geduld !!!!