Laatste wijziging: 14 april 2014
Ga naar de beginpagina  Chat Emailgroepen Zoeken op de website  Verstuur een e-mail  Bekijk de site in een printer-geschikte layout  Links Sitemap
 
Zoeken
 
Web www.burnin.nl

Rubriek onderwerpen:
Psychische vragen
Werk & Gezondheid
Verzekeringen of sociale gezondheid



(sponsor)

(sponsor)

(sponsor)

(sponsor)

(sponsor)


Psychische vragen

Carien Karsten, jurist en psycholoog-psychotherapeut, geeft preventiecursussen op het gebied van o.a. stressmanagement. Carien Karsten is werkzaam als psychotherapeut en als consultant, verbonden aan Prometheus, een organisatie voor preventie, behandeling en reÔntegratie bij burnout.

E-mail je hulpvraag voor de FAQ?

U kunt geen rechten ontlenen aan de inhoud van de geplaatste antwoorden op deze pagina's.

 

[ Vorige | Begin | Totaaloverzicht | Volgende ]

 
 

27-04-2007 - Blijven steken in woede

Na 43 jaar gewerkt te hebben, ben ik al 2 jaar burnout (na kanker, scheiding, dood, verderf, foute beslissingen door paniek, enz). Ik heb last van slaapproblemen, mijn gevoel is heel vlak of ik voel felle woede. Ik had nieuwe bestemming gevonden in zelf gecreŽerd werk. Door paniek en gebrek aan gespiegeld worden door achterban is dat niet doorgegaan. Ik ben nu passief en ongeconcentreerd, zeker in mijn eigen huis. Herhaal alsmaar de situatie die fout ging.

What to do???????????

Als het verleden niet verwerkt wordt, dan lijkt dit verleden sterk op de toekomst. Wat u beschrijft doet denken aan een obsessie. Dat doorbreekt u niet zomaar. Dit betekent dus dat u met die oude emoties zoals woede en verdriet aan de slag moet. Via de huisarts kunt u zich laten verwijzen naar een eerstelijnspsycholoog of psychotherapeut. U kunt ook met uw huisarts overleggen over medicatie (antidepressiva). Daardoor lukt het u beter om u te concentreren. Uw stemming kan verbeteren en daardoor kunt u zin krijgen iets te doen met de toekomst die voor u ligt.

18-04-2007 - Na allergie in het gezin raakt moeder burnout

Wij zijn een gezin met 4 personen, man (ik), vrouw en 2 dochters, waarvan de jongste 13 jaar is en vanaf de geboorte ernstig allergisch is (voedsel, e.d).
Na jaren van veel tobben en moeilijkheden,(veel ziekenhuisopnames van onze dochter, en veel onbegrip/miskenning van artsen) en sterfgevallen in de familie, begon mijn vrouw vermoeidheidsklachten te krijgen. Als ze dan een periode van rust nam werd de vermoeidheid wel minder, maar verdween niet.
Vanaf december 2006 werd de vermoeidheid weer erger (terwijl ze steeds minder ging doen) totdat we 4 weken geleden naar de huisarts geweest zijn omdat de klachten erger werden (zij kreeg er een ziek gevoel bij, (misselijk, naar/beroerd/onbestendig gevoel).
Het bloedonderzoek was goed, geen afwijkingen in het bloedbeeld te zien. Na gebruik van 25 mg clomipramine ís avonds werd ze die nacht wakker en was misselijk, had een brandend gevoel door haar lichaam en had een hoge hartslag. Arts gebeld en heeft de bloeddruk opgenomen (75/125) en constateerde overgevoeligheid voor medicijnen (heeft hierna niet meer gebruikt). Tot 1 week na eenmalig gebruik van clomipramine bleef ze een brandend gevoel door haar lichaam houden. Ze ligt nu op bed omdat ze geen kracht/energie heeft om uit bed te komen/blijven behoudens wat rondlopen door slaapkamer en bezoek aan badkamer/toilet. De huisarts heeft burnout geconstateerd, maar heeft geen verklaring voor het brandend gevoel.
Kunt u vertellen of deze verschijnselen vaker voor komen bij burnout patiŽnten en wat hiervoor de verklaring is? Wat is de beste behandeling bij burnout (fysiotherapie)?

Allergie in het gezin is belastend voor de ouders, het is een stressfactor. U en uw vrouw hebben langdurig te maken gehad met deze stress. Ik neem aan dat uw vrouw vooral voor de kinderen zorgde, dus zij heeft er het meeste last van gehad. Daar kwamen dan sterfgevallen in de familie en onbegrip van de artsen bij.
Het is heel begrijpelijk dat uw vrouw oververmoeid raakte. De overgevoeligheid voor de medicijnen is waarschijnlijk de spreekwoordelijke druppel, het werd haar teveel en ze bleef in bed liggen.
Maar hoe begrijpelijk het ook is, goed is het niet. Belangrijk is dat uw vrouw geleidelijk aan weer meer gaat doen, een kwartiertje buiten gaat wandelen, weer boodschappen doet en op termijn goed aan haar eigen conditie gaat werken. Afleiding is aan te raden, niet steeds bezig zijn met hoe ze zich voelt.

04-04-2007 - Lichamelijke klachten na burnout

Ongeveer een jaar geleden ben ik vanwege privť problemen in een soort burnout geraakt. Althans ze noemen het burnout gerelateerde klachten. Ik loop nu bij mensendieck voor ontspanningsoefeningen en krijg drukpuntmassage. Daarnaast voer ik gesprekken en doe ik aan medisch fitness onder begeleiding. Ik heb mijn lichamelijke klachten laten onderzoeken in het ziekenhuis maar daar is gelukkig niets uit gekomen. Het heeft lang geduurd voordat ik mij kon neerleggen dat alles veroorzaakt kan worden door stress. En ik vind dat nog steeds moeilijk.
Inmiddels werk ik weer 4 dagen van 6 uur en kom heel langzaam weer bij. Mijn lichamelijke klachten zijn nog lang niet over. Ik tril vooral na heel weinig inspanning (dat gaat eigenlijk de hele dag door) en vraag me af of dat normaal is. Dat blijf ik raar vinden en ik ben al lange tijd duizelig. Daar heb ik overigens nu wel hele goede oefeningen voor. Misschien kun je me nog wat tips geven?

Trillen en duizeligheid zijn klachten die je niet echt onder controle hebt. Via je ademhaling kun je er wel voor zorgen minder snel duizelig te worden. Het trillen is een onwillekeurige reactie en kun je dus niet zo makkelijk beÔnvloeden. Als je er tegen vecht worden ze erger, als je ze accepteert, worden ze minder.
Je noemt het lichamelijke klachten, maar in feite zijn het psychosomatische klachten, ze komen voort uit angst, het gevoel onder druk te staan, schaamte en soms ook schuldgevoel. Die gevoelens kun je aanpakken via cognitieve gedragstherapie, onder andere rationeel denken. Waarschijnlijk kom je dan ook uit op acceptatie. Je zegt tegen jezelf: het is ongemakkelijk dat ik tril, maar desondanks kan ik nog heel veel doen, waaronder bijna hele dagen werken. Je aandacht verleg je zo naar wat je wel kan en je bent niet meer helemaal in beslag genomen door wat niet goed gaat. Neem wel af en toe wat gras terug, bijvoorbeeld een weekje vakantie en ga na je werk naar ontspannende activiteiten op zoek. Swingen, sauna, terrasje. Als je beter in je vel zit, heb je kans dat je op een gegeven moment merkt dat je al een tijdje geen last meer hebt van duizeligheid of trillen.

02-04-2007 - Verliefd op vriend met burnout

Ik heb een collega die ik al heel lang leuk vind. Ik vermoedde dat dit wederzijds was en heb hem uit eten gevraagd. Echter op het moment dat ik dit vroeg zat hij thuis met een burnout.
Ik wist in eerste instantie niet wat dit inhield maar heb mij er later in verdiept.
Hij wilde graag met me uit eten en het was een gezellige avond, en inderdaad hij bleek mij ook al jaren leuk te vinden.

Toen ik echter met hem op de bank zat te knuffelen kreeg hij van mij een angst aanval. Als ik hem alleen maar een mail stuur dan gaat hij volledig in de stress. Is dit normaal voor een burnout of vindt hij me misschien toch niet zo leuk als hij zegt?

Helaas kan ik geen contact met hem hebben omdat die dan weer een aanval krijgt. Hij heeft me gevraagd een paar maanden te wachten. Is het het waard om te wachten ?? ik vind hem namelijk echt leuk en wil er wel voor gaan, alleen van de onzekerheid krijg ik ook de zenuwen.

Je moet natuurlijk opletten niet zelf te gestresst te raken door de onzekerheid. Op zich is er niets mis mee een paar maanden te wachten, je hebt immers al lang gewacht. Paniekaanvallen komen inderdaad veel voor bij burnout, dus het zegt niet zoveel over de liefde. Maar het zou wel kunnen dat een relatie hem veel angst inboezemt en het dus wel een tijd kan duren voor hij er aan toe is. Kennelijk wil hij eerst tijd voor zichzelf en waagt hij het er niet op zijn onzekerheid en angsten met je te delen. Ik kan me voorstellen dat je dat vervelend vindt. Het is echt aan jou om de beslissing te nemen of je op hem wacht, aan jou de keus.

26-03-2007 - Burnout en het gevoel te vallen

Ik heb sinds 2 jaar een burnout, heb sinds 1.5 jaar psychotherapie en heb ruim een jaar seroxat geslikt. Het ergste van de burnout (die bij mij onder invloed van hormonen ivm PMS en Perimenopauze nog versterkt wordt) is dat ik gevoelens heb dat ik naar beneden val met mijn omgeving en al, dus een zogenaamd "vallend" gevoel. Onbewust probeer ik daar dan verzet tegen te plegen hetgeen veel energie kost. Ik probeer dus voor dit gevoel weg te lopen, ben bang dat als ik er middenin ga zitten ik zoveel angst zal krijgen dat het mijn lichaam schaadt. Heeft u deze klacht vaker gehoord bij burnout? In het begin, dwz het 1e jaar waren deze gevoelens echt vreselijk beangstigend, durfde zelfs niet naar buiten te kijken, mijn hele omgeving buiten waar ik ook was, voelde onwerkelijk/zweverig/onvast aan, onder mijn voeten zo-ook als totaalbeeld/gevoel (snapt u er nog iets van....) Als ik moe ben of mijn hormonen weer van slag zijn, zijn deze gevoelens nog heviger.

Mijn psychologe zei dat dit gevoel vaker voorkomt maar kan me er niet meer over vertellen, u wellicht wel daar u gespecialiseerd bent in burnout.

Het gevoel te vallen kan te maken hebben met duizeligheid, die op zich weer een bijwerking van de medicatie kan zijn. de duizeligheid kan ook een gevolg zijn van angst. De strategie die u hanteert, u ertegen verzetten, houdt het probleem in stand. Als u mee zou gaan met het gevoel, u het accepteert, merkt u dat er niets gebeurt, dat u niet valt. Bij duizeligheid is het aan te raden even met het hoofd tussen de knieŽn te zitten. Daarnaast: ontspannings- en ademhalingsoefeningen doen, en u richten op andere activiteiten, vrijwilligerswerk of werkhervatting.

26-03-2007 - Blubberbenen

Kun je door spanning,zenuwachtigheid problemen met stofwisseling krijgen?
In mijn geval gaat het bewegingsapparaat langzamer,maar vandaag voel ik dus duidelijk blubberbenen, net alsof je benen verzuren.En dat terwijl ik 10 min heb gewandeld en verder niets gedaan dan me zenuwachtig voelen.Het effect is: me dan ook niet lekker voelen, maar niet vermoeid zijn nu. Hoort dat ook bij een lichamelijke burnout?

Burnout is altijd zoel lichamelijk als psychisch als sociaal en spiritueel. Het zou kunnen dat u lichamelijk iets zwaarder belast moet worden, waardoor u zich door de inspanning Ďlekkerí moe voelt. Het gevoel van zenuwachtigheid kan verdwijnen door zelfacceptatie. Ook met blubber benen is niets mis. Het is een angstverschiojnsel. Als u verder opknapt, gaat het vanzelf weg.

26-03-2007 - Medicijnen tegen burnout

Ik ben al ziek thuis sinds juni 2006, alle klachten wijzen op burnout, ik wandel veel, probeer van alles om te ontspannen. Loop al maanden bij een goede fysiotherapeute i.v.m nek en schouderklachten. Ook praat ik met een psycholoog. Toch vind ik dat alles erg langzaam gaat. Ik kan het niet uitstaan van mezelf dat ik na 1 uurtje therapeutisch werken, moe, verdrietig en duizelig weer thuiskom. Medicijnen krijg ik niet, omdat ik eerst mijn grenzen moet leren kennen. Maar het valt me allemaal erg zwaar. Welke medicijnen zijn geschikt?

U moet uw stressbestendigheid weer opbouwen en uw belastbaarheid en kennelijk faat dat traag. Na zoín tien maanden 1 uur per dag therapeutisch werken is werken is weinig. Zelf bouw ik met de cliŽnten de belastbaarheid op los van de klachten. Dus beginnen met 1 uur per week, daarna 2 uur, dan 4 uur. Dit gaat bij de meeste mensen goed. Wat medicatie betreft: antidepressiva zijn te proberen, maar ze kennen wel bijwerkingen.

19-03-2007 - Wat al meer dan een jaar weg is komt nooit meer terug

Dit kregen zowel mijn man als ik te horen van de psycholoog toen wij vorige maand op consultatie gingen.
We hadden besloten om samen naar eenzelfde psycholoog te gaan die dan zowel zijn kant als mijn kant van het verhaal kon horen.
Na elk apart 2x op consultatie geweest te zijn, hebben we beiden afgehaakt.
We willen en kunnen ons niet neerleggen bij zijn uitspraken en conclusies.

De burn-out van mijn man duurt nu al ruim 3 jaar en hij woont nu 13 maanden alleen om op een rustige manier te kunnen herstellen.
Hij is vertrokken toen hij zijn dieptepunt had bereikt.
Zijn gevoel voor liefde en verlangen verdween een kleine 2 jaar geleden.
Alhoewel hij al behoorlijk is gerecupereerd blijft hij angstvallig alle stresssituaties ontlopen en is heel erg bang van emotionele toestanden. We hebben er een zeer bewogen jaar op zitten en hebben nu beiden wat meer
afstand genomen omdat mijn man blijft steken in zijn genezingsproces.

Mijn man is een ander persoon geworden door zijn verlies van liefde en verlangen. Hij mist nog steeds zijn spontaniteit, enthousiasme, humor. Het zijn vooral
zijn warme, zachte eigenschappen die nog ontbreken.
Temeer door de harde uitspraak van de psycholoog denkt mijn man nu dat zijn gevoel nooit meer terug komt en dat hij gedoemd is om de rest van zijn leven alleen te blijven. (hij kan niet terug komen als hij geen liefde en
verlangen voor mij voelt). We weten wel dat een burn-out lang kan duren en verschillende jaren in beslag neemt.
Maar heeft die psycholoog gelijk als hij zegt dat mijn man zijn gevoel nooit zal terugkrijgen en al zeker niet voor mij.
We moeten ons erbij neerleggen dat het nooit meer goed komt tussen ons, zei hij. Wij willen en kunnen dit niet geloven. Die man kan dat toch niet weten, of wel?

U schrijft dat uw man burnout is geraakt en dat zijn gevoelens voor u weg zijn en het verlangen er ook niet meer is. Burnout ontstaat mede door overbelasting in het werk. Iemand is uitgeput en kan zich terugtrekken, ook emotioneel. Die reactie is in feite zelfbescherming, nog meer druk kan iemand niet aan. De gevoelens voor partner en kinderen zijn meestal wel aanwezig en helpen mensen ook om weer te herstellen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, sommigen ervaren het gezin als teveel ballast en verlaten huis en haard.

Van burnout herstel je meestal binnen 3 tot 6 maanden. Langzaam neemt iemand stressvolle situaties weer op zich. Bij uw man verloopt het anders, hij blijft zich terugtrekken.

Het zou kunnen dat het meer om depressieve klachten gaat dan burnout. Mijn advies: goede diagnose laten stellen. Bij depressie denken aan antidepressiva en afwachten hoe die werken.
In ieder geval is belangrijk dat u er rekening mee houdt dat de situatie wel eens permanent kan zijn, dat zijn gevoelens niet meer terugkomen en dat het belangrijk is dat u u op uw eigen leven richt. Iedere druk werkt averechts, is iets als: je moet spontaan zijn. Ook dat kan niet op commando. Dus: laat het even in het midden of hij nu wel of niet wat voor u voelt. Doe wat u zelf leuk vindt om met hem te doen en richt u verder op dingen die u wel in de hand heeft.

23-02-2007 - Alles geprobeerd en nog steeds moe

Ik heb sinds 4 jaar last van burnout; ik heb 2 psychotherapeuten en 1 psychiater geraadpleegd, ik gebruik het antidepressivum prozac en probeer zoveel mogelijk leuke dingen te doen (energiegevers) en energievreters te vermijden. Jouw boeken en andere boeken over burnout heb ik gelezen. Ik zit nu in de WAO en werk niet meer. (Ik was organisatie-adviseur). Echter ik voel me nog steeds moe, slaap veel en word ook gauw moe. En ik wil nog steeds beter worden.
Wat kun je me aanraden?

Incidenteel komt het voor dat iemand lang doet over het herstel. Ook in mijn praktijk komt dat voor. Wat ik met iemand dan wel altijd naga is of er uitzonderingen zijn. Wanneer is iemand minder moe? Dat levert toch vaak aardige info op. Iemand is bijvoorbeeld niet moe als ze schaatst of schildert. Of wanneer ze op een feestje een leuke speech houdt. Mijn beleid is altijd gericht op weer iets in de sfeer van werk gaan doen. Dat kan een middag per week werken op de kinderboerderij zijn, twee dagen werken als verkoopster of een paar uur werken als vrijwilligster voor een theater. Jezelf nuttig maken, iets doen voor een ander, is, ook al ben je moe, toch energie gevend.
Iets nuttigs doen is iets anders dan leuke dingen doen, wat ik natuurlijk ook adviseer. Maar uit onderzoek naar geluk blijkt dat mensen zich gelukkiger voelen als ze iets doen voor een ander dan als ze iets doen wat ze zelf leuk vinden. Vandaar dat ik nu adviseer naast leuke dingen doen iets te ondernemen, waardoor je het gevoel hebt iets te betekenen voor een ander.

16-02-2007 - Switchen van baan tijdens herstel van burnout

In september 2006 raakte ik burn-out. Na 3,5 jaar hoofd Marketing / Sales en Automatisering te combineren. Het automatiseringstraject liep slecht en het bedrijf moest ondanks goede sales resultaten (groei omzet 30%) toch reorganiseren.
Na drie maanden ben ik weer aan de slag gegaan, eerst 2x2uur (opbouwschema) en op dit moment werk ik 5x5uur. M.i.v. 5 maart zou ik weer 5x8uur aan de slag kunnen (volgens het schema).
Ik heb de automatiseringstaken afgestoten. Ik merk dat ik steeds meer moeite heb om het vol te houden. 5x4 uur ging prima, maar 5x5 valt me ineens erg zwaar. Moet ik er doorheen of moet ik nu pas op de plaats maken? Ik ben bang terug te vallen, maar heb ook gemerkt dat het eigenlijk best goed gaat als ik soms even doorzet.

Naast deze vraag heb ik nog een dilemma: Ik heb de mogelijkheid te beginnen bij een ander bedrijf (als marketingmanager). Ik kan daar minder dagen gaan werken (4 dagen van 8 uur), maar ik ben er niet van overtuigd dat ik per 1 april volledig hersteld ben. Wel merk ik dat ik het graag wil (mijn huidige bedrijf roept veel negativiteit bij mij op), maar ik wil het andere bedrijf niet opzadelen met mijn probleem (zij zijn er niet van op de hoogte en bieden mij een contract voor onbepaalde tijd zonder proeftijd). Kun je mij een advies geven in deze? M.a.w. kan het switchen van baan de problemen oplossen of verergeren de problemen?

Er lopen een paar dingen door elkaar: de werkhervatting en het switchen van baan.
Allereerst ben je aan het reÔntegreren en valt dat je zwaar. Moet je dan doorbijten en merken dat het een kwestie van wennen is? Op zich lijkt de werkhervatting goed opgebouwd. Waar ik op let bij mensen die hetzelfde ervaren: nemen ze voldoende pauze in het werk, is de werkinhoud niet te zwaar, doen ze na het werk nog leuke dingen en blijven ze naar de sportschool gaan. Sommigen vinden dat ze, omdat ze maar een paar uur werken, net zoveel moeten doen als een ander in acht uur. Dat lukt niet en het put uit. Na het werk lig je op de bank en kom je tot niets. Meestal gaat het beter als je iets meer pauze houdt, iets minder hard werkt en af en toe een lang weekend of korte vakantie inplant.
Ongeveer de helft van de mensen komt na een burnout op een andere plaats in de organisatie terecht of buiten de organisatie. Het prettigst is als je een half jaar na werkhervatting in een andere baan begint. Dan voel je je zeker van jezelf. Maar er zijn natuurlijk uitzonderingen: een unieke kans moet je niet laten lopen. Belangrijk is dat de andere baan vanuit een positief motief aantrekkelijk is en niet vanuit een negatief Ėje wilt weg, omdat je boos bent op je oude werkgever. Met de opbouw die je doet, lijkt het me dat het verantwoord is per 1 april te beginnen, dus als het dť baan van je leven is, moet je het doen. Anders nog een half jaartje wachten. Ervaring is dat je na burnout nog twee jaar lang jezelf moet monitoren op gezond gedrag. Abders loop je het risico terug te vallen.