Ervaringen Reintegratie in Eigen Beheer

(Laatste wijziging 2 januari 2006)

Burnin heeft in overleg met Coachingplaza.com, 3 bezoekers van Burnin.nl de mogelijkheid gegeven om kostenloos deel te nemen aan het traject Reintegratie in Eigen Beheer. De ervaringen van deze deelnemers worden anoniem op deze pagina weergegeven.

Deelnemer 1:
=================================================================================
Woensdagochtend 29 juni 2005:
Gisteravond de eerste module gedaan. De vragen lijken heel simpel, maar het blijkt nog een heel karwei om een antwoord te formuleren. Heel wat keren kwam ik erachter dat een antwoord toch niet helemaal de lading dekte. Of dacht ik: “oh dat is makkelijk”, en bleek ik opeens volkomen blanco.
We hebben ook heel wat zitten puzzelen om het woord niet niet te gebruiken. Het softwareprogramma spoorde ons telkens vriendelijk aan om te proberen de zin zo te veranderen dat niet er niet meer in voor kwam.
Het was nogal beangstigend om een doel te stellen, dat vind ik al heel lang erg moeilijk. Maar het is toch gelukt, al jaagt de gedachte aan dit doel me behoorlijke angst aan. Het is wel wat ik wil.
Wat me het meest verwonderde was de ontdekking dat de reden dat ik dingen uitstel/niet afmaak ligt in het feit dat ik bang ben om beoordeeld te worden. Daar zou ik zo nooit opgekomen zijn.

Zondagavond 3 juli 2005:
Terugkijkend op de afgelopen dagen heb ik vooral veel onrust ervaren. De eerste dagen was ik opvallen moe, had het gevoel alsof ik een marathon gelopen had. Ook wervelde weer vele gedachten en herinneringen en vooral boosheid door mijn hoofd. Mijn doel lijkt zo onhaalbaar en surrealistisch.
Ben uiteindelijk aan de slag gegaan met de eerste stap: opruimen (letterlijk). De eerste dag lukte dat aardig, ik had een kamer uitgekozen die al redelijk in orde was. De volgende dag wilde ik de kamer onderhanden nemen die voor mij altijd het sluitstuk is, daar is het letterlijk een megabende. Ik stond er zeker een half uur rond te kijken en wist niet waar te beginnen. Pas toen ik het opgaf en met een breiwerkje op de bank kroop, kwam het ene na het andere hapklare klusje in mijn gedachten op en na een uurtje ging ik weer vol goede moed aan de slag.
Vanaf dat moment ging het erg goed. Maar er staat me nog heel wat werk te wachten.

Nu bij het schrijven wordt me duidelijk dat dat een valkuil van me is, te veel tegelijk zien en daardoor niet kunnen kiezen. Door aan de slag te gaan met wat in eerste instantie losse details lijken, kom ik verder, dan als ik vanuit mijn situatie direct naar het eindresultaat probeer te kijken. Dat laatste verward me, is te groot om te behappen en daardoor beangstigend.

Dinsdagochtend, 12 juli 2005
Gisteren zijn we aan de slag gegaan met de tweede module. Ik vond het een stuk zwaarder dan de eerste keer. Bij veel vragen liep ik tegen blokkades aan. Dan werden mijn gedachten blanco en stond ik letterlijk te kokhalzen, vaak zonder te weten waarom. Toch lukte het, met wat heen en weer praten en soms even afstand nemen, altijd, om een antwoord te vinden. Al leken de antwoorden voor mij soms nog wat onwezelijk.
Naar de toekomst kijken vind ik nog steeds erg moeilijk. Ik kon me wel een beeld van mensen om mij heen maken, maar mijzelf zie ik niet.

De tijdlijn leggen vond ik heel boeiend. 3 kaartjes met daarop “verleden”, “heden” en “toekomst”. Ik legde spontaan verleden en heden heel ver uit elkaar en de toekomst kwam bijna tegen het heden aan. Dat gaf me een mooi gevoel. Ik had “verleden” graag nog wat verder weg willen leggen, maar de ruimte was niet groot genoeg. Het vierde kaartje dat ik moest neerleggen was: “hersteld”. Dit kaartje kreeg haar plek half over heden en toekomst heen. Hier had ik een heel dubbel gevoel bij. De plek klopt, immers ik ben al hard aan het herstellen, maar de gedachte aan “hersteld” jaagt me angst aan.

Ook het doel dat ik me gesteld heb jaagt me angst aan. In het verslag van de eerste module durfde ik het niet eens te noemen. Mijn doel is namelijk dat ik onafhankelijk wil zijn van uitkeringsinstanties e.d. en voor mijn eigen inkomen wil zorgen.

Vorige week heb ik de moed gevonden om hardop uit te spreken in een groep mensen dat ik weer aan het werk wil. Dat was een hele stap, maar het voelde erg goed en ik kreeg ook veel positieve reacties.
Ik voel me erg onrustig en gespannen en vraag me nog steeds af hoe ik mijzelf er van kan overtuigen dat ik weer aan het werk kom. Want ik weet dat het te realiseren is als ik het echt geloof.

Donderdagavond 14 juli 2005
De afgelopen dagen waren zwaar, ik raak vertwijfeld, wantrouw de methode en voel me verschrikkelijk onmachtig. Twijfel ook of ik hier wel mee door kan gaan, of het niet veel te hoog gegrepen is. Ik vind het hele gebeuren steeds ongeloofwaardiger worden en kan me niet voorstellen dat ik mijn doel werkelijk zal kunnen bereiken.
En dan gebeurt er vandaag opeens iets onverwachts. Al jaren ben ik door allerlei omstandigheden panisch van instellingen zoals arbeidbureau en uitkeringsinstanties. Ik heb daar zoveel misstanden ervaren en jaren lang alleen maar gehoord wat er niet kan en wat ik niet kan, dat ik alle vertrouwen dat er van die kant ook iets goeds kan komen volledig kwijt ben. Vandaag moest ik naar de gemeente voor een subsidie en ik zag er erg tegen op. Maar als het gesprek komt op weer aan het werk gaan gebeurt er iets met me. En voor ik het weet verander ik in een krachtige vrouw, die kort en zelfverzekerd weet te vertellen waar haar talenten liggen en wat ze absoluut niet meer wil en ook kan verwoorden waar het ten opzichte van werk nog geblokkeerd raakt. Ook hier durfde ik te zeggen dat ik weer aan het werk wil. En ik word gehoord en serieus genomen.

Het gesprek liep ver uit, maar als ik de deur uitloop, lijkt het wel alsof ik minstens een kop groter ben dan toen ik er binnen ging. Voor het eerst van mijn leven voel ik me ook daar echt gezien en gehoord.

Donderdagochtend 28 juli 2005
Afgelopen dinsdag hebben we de derde module doorgeworsteld. Het was erg zwaar. Menigmaal heb ik staan kokhalzen, veel dieper en intenser dan de vorige keer. Ik voel me nu 1,5 dag later, nog steeds gevloerd, moe en koortsig.
De module begon met een vraag over lichamelijke klachten. We hebben daar erg over zitten puzzelen omdat we de vraag niet goed konden plaatsen. Moest ik een klacht nemen die ik al zolang als mijn BO had? Een klacht die met werk te maken zou hebben? Het was ons niet duidelijk.
Uiteindelijk heb ik gekozen voor een recente klacht waar ik al enkele maanden last van heb: hele lage rugpijn. Ik kreeg de bevestiging dat dit voortkwam uit boosheid. En tot mijn verbazing weet ik nu ook eindelijk wat de oorspronkelijke aanleiding van die boosheid is.
De module herinnerde me aan een “droom” die ik jaren geleden had en die me altijd heel sterk bijgebleven is:
“Er was eens een jongetje dat een zaadje op straat vond.
Hij vond het zaadje zo mooi dat ie het stijf in zijn handje klemde, omdat ie bang was om het te verliezen.
Jarenlang hield ie het zaadje vast in zijn knuistje.

Op een dag kwam er een engel langs en die zei hem dat het tijd werd om het zaadje te planten.
Het jongetje huilde tranen met tuiten, want hij wilde zijn dierbare zaadje niet kwijt.
Maar de engel was standvastig, en heel voorzichtig maakte hij één voor een de verkrampte vingers van het jongetje los.
Dit was een heel pijnlijk proces, omdat zijn handje al jaren dicht geklemd had gezeten.
Toch lukte het de engel uiteindelijk en ze stopte het zaadje in de aarde.

Uit het zaadje groeide een schitterende bloem.”

Zondagavond 31 juli 2005
Dit keer geen aha erlebnis. Weet niet zo goed wat ik met het resultaat van deze module aan moet. Ik kan het verband niet leggen met mijn wens/doel. Ook het beloofde inzicht in patroondoorbreking ontgaat me volkomen. Want weten waar mijn rugpijn vandaan komt is volgens mij wat anders dan een patroon doorbreken. Ik ben al ruim twee jaar aan de slag met die boosheid, maar kan er nog steeds niet echt bij. Deze module lijkt voor mij totaal geen aansluiting te hebben op de eerste twee.

Vrijdagmiddag 12 augustus 2005
Viel me van de week opeens op dat ik geen rugpijn meer heb, dat heeft module 3 in elk geval opgeleverd. Wel heb ik me erg verward en snel geïrriteerd gevoeld de laatste dagen. Ik heb erg veel vacatures bekeken op internet, maar ik lijk werkelijk helemaal nergens voor in aanmerking te komen. Laat staan dat ik iets wat me aanspreekt ben tegengekomen. Het is erg moeilijk voor me om te geloven dat er hiervoor een oplossing is.

Gisteren zijn we aan de slag gegaan met module vier. In het eerste gedeelte moest ik me zo ongeveer de meest negatieve voorstelling van mezelf geven die ik maar verzinnen kon. Dat verbaasde ons in eerste instantie nogal, maar in het tweede gedeelte werd wel duidelijk waarom. Voor de nabije toekomst moest ik de tegenovergestelde voorstelling maken. Was ik in het verleden het Pispaaltje die zich als een Kameleon gedroeg (steeds maar aanpassend aan de omgeving). In de toekomst zie ik mijzelf als Krachtvrouw/Paradijsvogel. Wat ons vooral opviel is dat we, in tegenstelling tot de andere drie, met deze module erg veel gelachen hebben.

Donderdagavond 18 augustus 2005
Ik ben een week verder. Heb afgelopen week in een soort retraite (of coma/shock?) verkeerd. Voel me vervreemd van mezelf. Afgesloten. Geen idee hoe nu verder. Wat momenteel wel heftig opbloeit is mijn creativiteit. En diep van binnen knaagt het. Als ik daar toch eens mijn werk van kon maken. Een onderzoekje op internet naar de kameleon en de paradijsvogel leverde verrassende aanknopingspunten. Zo blijken het o.a. twee naast elkaar liggende sterrenbeelden te zijn. Ik ben benieuwd hoe ik over een paar weken of maanden tegen deze ervaring aankijk.

Reactie van de coach deelnemer1
'coach gezocht' las ik op het forum. Waarom weet ik niet, maar meteen voeld ik me aangesproken en besloot dat ik dat ging doen. Om niet helemaal onbeslagen ten ijs te komen besloot ik voordat ik zou reageren om eerst even te lezen waar het over ging en wat er van mij verlangd werd. Ik begreep het nog niet helemaal, maar ik bood toch mijn diensten vast aan.

Enkele weken later was het zover, nieuwsgierig belde ik bij haar aan. Nieuwsgierig naar de persoon achter het berichtje (op een vlugge ontmoeting na had ik haar nog niet persoonlijk ontmoet) en nieuwsgierig naar wat de bedoeling was.

Gelukkig constateerden we al vlug dat het klikte tussen ons en begonnen we nieuwsgierig aan module 1.
Een beetje onwennig was het nog, we waren nog behoorlijk 'vreemd' voor elkaar en we hadden geen idee waar het zou eindigen. De vragen leken erg raar en het was soms erg moeilijk om een passend antwoord te geven. De eerste module nam ook behoorlijk wat tijd in beslag. De manier van werken was even vreemd voor ons en doordat het grammaticaal soms erg lastig voorlezen was, koste het toch behoorlijk wat tijd voordat we deze module gedaan hadden. Uiteindelijk waren we toch tevreden over het 'verhaaltje' wat eruit kwam en spraken we een datum af voor de volgende module twee weken later.

De tweede keer was een stuk minder eng, maar ik was net zo nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar de volgende module en nieuwsgierig of de eerste module wat opgeleverd had. Ik had nog niet echt het idee dat er wat veranderd was. Vol goede moed gingen we verder. En hadden we de eerste keer vooral moeite om antwoorden te formuleren, nu was het vooral moeilijk voor haar om uit haar woorden te komen. Bij een aantal vragen stuitten we op een blokkering of zo en begon ze soms letterlijk bijna te kokhalzen. Dit waren de eerste echte reacties die we kregen. Misschien omdat er tijdens deze module lichamelijke activiteit gevraagd werd, misschien door de vragen, maar deze module voelde veel intensiever dan de vorige. Terwijl we veel korter bezig waren dan de vorige keer.

De derde keer dat ik kwam voelde nog intensiever, ik merkte dat ze opener naar me was en meer bij zichzelf. Daar kunnen meerdere oorzaken voor zijn, maar ik sluit ook zeker niet uit dat het door ons werk aan REB kwam. Op de een of andere manier leek deze module heel anders te zijn dan de anderen. Op de een of andere manier is dit ook de module die me het meest bij staat. Misschien omdat juist deze module heftige gevoelens naar boven haalde en antwoorden waar ze al lang naar op zoek was. Voor mijn gevoel heeft ook juist deze module het meest betekend en doorbroken.

Nog een laatste keer te gaan, het leek vrijdagmiddag. Geen zin om te beginnen en heel erg uitgelaten. We begonnen serieus aan de module, maar het vrijdagmiddag gevoel kwam vanzelf weer op en met veel plezier en lol hebben we de laatste module gedaan. We waren er ook deze keer weer zo doorheen en ik vond het zelfs een beetje jammer dat het afgelopen was.

Het enige minpuntje was dat het voorlezen erg vermoeiend was. De blokken die letterlijk voorgelezen moesten worden waren soms rechtsteeks tegen de gecoachte gericht en soms in de derde persoon. Doordat ik rechtstreeks tegen de persoon praatte, waren sommige zinnen heel verwarrend.

Ik vond het heel bijzonder om dit te mogen doen. Je moet op elkaar durven vertrouwen en gaandeweg kwam dat vertrouwen ook steeds meer. Het feit dat we elkaar bijna niet kenden was zeker geen probleem. Soms is het makkelijker om tegen een vreemde te vertellen dan tegen een bekende. Ik zag dat ze opener was en naar de laatste keer toe, rustiger en minder chaotisch. Met duidelijkere doelen en minder vage plannen. Dus in sommige opzichten denk ik zeker dat er veranderingen zijn geweest. Ik zou het in ieder geval weer doen als het van me gevraagd werd.

31 december 2005: eindverslag REB-modules
De afgelopen weken werd het me steeds indringer duidelijk. Het half jaar is om en ik heb mijn doel niet gehaald. En heb ook nog steeds geen flauw idee hoe ik het kan realiseren Opnieuw gefaald. Ik ben teleurgesteld in mijzelf, dat ik niet in staat ben om het doel dat ik me gesteld heb te halen en heb moeite om aan dit verslag te beginnen. Als ik vandaag mijn ervaringen op Burnin terug lees, dan is er toch wel progressie. Mijn huis is nog steeds niet opgeruimd, maar er is vooruitgang, veel overbodige spullen staan inmiddels in dozen en er is ook al wat verkocht en weggegeven. Ook is het me in volgende gesprekken met uitkeringsinstanties opnieuw gelukt om in mijn kracht te blijven en heb ik subsidies losgekregen waarvan me maanden voorgehouden is dat dat niet mogelijk was. Je zou dat kunnen interpreteren als een vorm van onafhankelijkheid denk ik. Ik ben meer met mijn hobbie naar buiten gekomen. Heel realistisch gezien blijkt het gewoon niet haalbaar om daar een echt inkomen uit te halen. Maar het maken geeft me plezier en de waardering die ik ervoor krijg doet me goed. De Paradijsvogel heb ik nog niet gevonden. Het is moeilijk te bepalen wat ik werkelijk met de modules bereikt heb. Omdat ik naast de modules ook gewoon verder gegaan ben met mijn eigen therapie, waar ik de modules in geintegreerd heb. In elk geval zijn er een paar duidelijke aha-erlebnissen geweest. Handvaatjes om wat mee te doen. Wat ik erg gemist heb is feedback van de aanreikers van deze modules. En ik vraag me af wat de modules voor effect hebben als je daarnaast geen therapie hebt om de ervaringen in te integreren. Voor mijn gevoel is het met 4 modules ook niet af. Ik bleef daarna toch wel in een soort luchtledige hangen. Zo van: hoe nu verder? Misschien heb ik te veel verwacht. Een doorbraak, inzicht in hoe ik mijn doel kan bereiken. Want daar ben ik voor mijn gevoel echt nog geen stap verder mee. De belofte in de derde module dat deze patroondoorbrekend zou zijn is dus niet waargemaakt. Ik zie mijn patroon, maar kan er niets mee, omdat ik niet weet waarmee ik deze doorbreken kan.

Deelnemer 2:
=================================================================================

Module 1 (12 september 2005)
Gisterochtend hebben we de eerste module gedaan. Dat werd ook wel tijd, want de code om in te loggen had ik al een paar dagen in huis. Maar omdat mijn partner op dit moment veel en onregelmatig werkt, en hij mijn coach zal zijn, stelden we het steeds maar weer uit.
Ik had behoorlijke hoofdpijn, maar we hadden nu eindelijk allebei de tijd, de kinderen naar school, dus zijn we er toch maar aan begonnen. Geen smoesjes meer. ;)

Na het invoeren van de sleutel kregen we te lezen dat ik ook zelf de tekst mocht invoeren, en omdat ik handiger ben met het toetsenbord besloten we het op die manier te doen, voor zover dat ging. Stiekem hoopte ik dat ook mijn partner, in de rol van coach, een graantje kon meepikken van wat er te leren zou zijn, want hij heeft de laatste tijd helaas zelf ook erg veel burnout-gerelateerde klachten.

De eerste echte opdracht, het formuleren van mijn doelstelling, was voor mij niet zo moeilijk. Daar heb ik wel al vaker over nagedacht. Ik wil me graag fit en energiek voelen, daadkrachtig zijn, en voldoende vertrouwen in mezelf hebben.
Na nog wat vragen werd er voorgesteld om in gedachten een filmpje af te draaien van mijzelf in de toekomstige (gewenste) situatie. De antwoorden die ik eerder had ingevoerd kwamen terug in de voorgestelde scène.
Ik moest invullen wat ik, als hoofdpersoon, daar aan het doen was, en welk gevoel ik daarbij uitstraalde. Gelukkig is mijn voorstellingsvermogen groot, maar mijn partner/coach zat naast me te zuchten dat hij het erg moeilijk zou vinden om dat voor zichzelf te doen. Ik denk dat het voor mensen die niet gewend zijn om na te denken over dit soort onderwerpen, best een lastige klus zal zijn.

Daarna was er aandacht voor de keerzijde van de medaille, want als ik dat doel zou nastreven, zou ik ook bepaalde dingen moeten inleveren. De waarde daarvan bepalen was voor mij de lastigste van de opdrachten, want hoe formuleer je dat? Maar ook daar kwam ik na even denken wel uit.
Het volgende dat ik moest invullen was onder andere welke inspanning ik zou moeten leveren, wat ik ervoor moest laten, en wat daarvan het nadeel was.

Via nog een aantal vragen kwamen we zo bij het actieplan. Daaruit kwam naar voren wat mijn eerstvolgende stap zou moeten zijn, en wat een mogelijke barrière voor mij is.

Nu ik dit verslag schrijf merk ik eigenlijk pas dat ik tijdens het invullen van de vragen mijn doel niet steeds in het oog heb gehouden. Ik heb zoveel punten waaraan ik iets wil veranderen, en die overlappen elkaar. Daardoor lijkt het voor mij of de latere antwoorden niks te maken hebben met mijn eigenlijke doelstelling. Misschien heb ik die ook wel te veelomvattend geformuleerd, waardoor het moeilijk werd om bij één onderwerp te blijven.

Ik vond de vraagstelling qua sfeer verder wel prettig. Zo stonden er soms opmerkingen als ‘nog even nadenken’ en ‘even rust’, en dat gaf een beetje het gevoel alsof er met me meegedacht werd.
Doordat de zinnen goed moesten lopen en er naderhand nog eens werd gevraagd om dat te controleren, kreeg ik de kans om mijn antwoorden vaker na te lezen en eventueel nog wat aan te passen. Dat vond ik wel prettig.

Lastig bij het invullen is voor mij dat ik de neiging heb om me bij elke vraag af te vragen waarom die gesteld wordt. Ik wil mezelf daarmee niet beperken of blokkeren, maar het sluipt er steeds weer in.

Deze module bracht in elk geval weer een stukje bewustwording, ook al is deze manier van aanpakken niet geheel nieuw voor mij. Wat me nu wel duidelijk is, is dat ik de neiging heb teveel dingen tegelijk op een soortgelijke manier aan te pakken. En dan komt er in het geheel niks van terecht.

Mijn partner/coach had het gevoel dat hij helemaal niet nodig was geweest. Omdat ik nu gemakkelijk alles zelf kon invoeren, en ik aardig uit de tekst kwam, had hij niks anders te doen dan mee te lezen. Misschien is dat bij de volgende modules anders.

Handig is dat ik aan het einde het ‘resultaat’ kon uitprinten, waarbij alle gegevens verwerkt zijn in een overzichtelijke tabel. Ik heb dat vel papier (paste precies op een A4tje) nu bij mijn computer hangen, en lees het regelmatig even door, zodat het goed op me kan inwerken.
Er staat netjes op wat mijn doel is, een beschrijving van de voorstelling van hoe het dan zal zijn, de bezwaren, en het actieplan.

Ik heb alleen nog steeds hetzelfde probleem, want mijn actieplan houdt in dat ik meer structuur in mijn leven moet brengen, en dat is nou net één van de dingen waar ik zoveel moeite mee heb. Eigenlijk is dat alweer een doelstelling op zich. En hoe meer ik er zo over denk, hoe meer ik het idee krijg dat ik andere antwoorden had moeten geven.
Ik ben heel benieuwd hoe de volgende modules zijn, en of het effect op me zal hebben.

Modulde 2 (26 september 2005)
Gisteravond hebben we de tweede module aangepakt. Deze keer werd meteen al verteld dat mijn coach de instructies moest lezen en de gegevens moest invoeren, dus mijn partner nam plaats achter de computer. Hij moest de keuze maken of ik zou gaan staan of zitten bij de opdrachten, en hij koos voor zitten, omdat dat makkelijker zou zijn. Staan beloofde echter meer diepgang, dus ik vroeg hem zijn keuze te herzien: voor mij kan het niet diepgaand genoeg zijn, kom maar op! Ik ging staan!

Voor we begonnen moesten we vier kaartjes maken, met de teksten ‘verleden’, ‘heden’, ‘toekomst’ en ‘hersteld’. We konden ze uitprinten en knippen, maar omdat er op deze computer geen printer aangesloten is, hebben we maar even zelf briefjes geschreven. Achteraf vond ik dat ook prettiger, want in mijn eigen handschrift was het meer iets van mezelf.
Ik mocht niet meekijken op het beeldscherm, en zocht dus een plekje in de kamer, met mijn rug naar de computer toe. Dat kwam goed uit, want ik moest voor een wand gaan staan, en daar stond ik dus al.

Toen moesten de kaartjes op de grond gelegd worden. Ik stond op een speelmat van de kinderen, waarop een wegennet is afgebeeld, en ik legde de kaartjes op de wegen. Het ‘verleden’ kwam op een lang stuk rechte weg, het ‘heden’ op een kruising, en de ‘toekomst’ kwam op de weg die in het verlengde van de ‘heden-weg’ lag. De afstand tussen heden en toekomst was wat kleiner dan de afstand verleden en heden.

Als eerste moest ik, terwijl ik bij het kaartje ‘heden’ stond, me voorstellen dat er, ergens in de ruimte, een camera hing, en dat het beeld te zien was op een groot scherm op de wand vóór mij. Hier kwam mijn voorstellingsvermogen weer goed van pas. (Hoe zouden mensen die nauwelijks of geen voorstellingsvermogen hebben dat moeten doen?) Ik zag mezelf op de muur geprojecteerd, zoals ik nu was, vanaf de voorkant.

Daarna kwamen het verleden en uiteraard de toekomst aan de beurt. Elke keer moest ik bij het juiste kaartje gaan staan. Ik vond de voorstelling van het verleden lastiger dan die van de toekomst, ik heb het gevoel dat ik daarvan een stuk mis. Ik kon me alleen vage, dromerige beelden herinneren, dus het beeld was wazig en springerig.
In de toekomst zag ik mezelf duidelijker. Ik moest, aan de hand van verschillende vragen, een gedetailleerde beschrijving geven van hoe ik mezelf zag, wat ik voelde en hoorde op dat moment in de toekomst. Dat lukte prima.

Het kaartje ‘hersteld’ moest ik nu ook een plekje geven. Dat vond ik moeilijk, want ook morgen is al toekomst, dus waar zou ik dat kaartje dan moeten neerleggen? Uiteindelijk besloot ik het dicht bij de ‘toekomst’ te leggen, en nog een aardig stukje van het ‘heden’ af. Ik merk aan mezelf immers dat ik echt nog niet volledig hersteld ben.

De allermoeilijkste (en in eerste instantie onmogelijk lijkende) opdracht, was dat ik, staande bij het kaartje ‘toekomst’ moest bepalen welke stappen me van het heden naar de toekomst hadden gebracht. Toen ik die opdracht hoorde zag ik het totaal niet meer zitten. Als ik dàt wist dan zou ik deze modules toch niet hoeven uit te voeren? Wat wàs dit nou voor onzin?!
Mijn partner, zelf moe en niet in staat zich ook maar iets voor te stellen, kon niks anders doen dan wachten tot ik woorden had gevonden om toch maar iets in te vullen. Na veel gemopper en een paar tranen van onmacht, besloot ik maar te verwoorden wat ik eerder al eens heb ondernomen, in een poging vooruit te komen.
Ik noemde de drie stappen, terugkijkend van toekomst naar verleden: 3. conditie opbouwen, 2. niet te bang zijn, en 1. grenzen verkennen. Daaruit volgde het actieplan: 1. fysiek actiever worden, 2. durven, en 3. meer bewegen en gezonder eten.

Het geheel werd weer netjes gepresenteerd in een tabel, passend op een A4-velletje, die ik inmiddels heb uitgeprint en bij mijn PC heb gehangen.
Ik heb op dit moment erg weinig vertrouwen in deze methode. Vooral omdat ik die drie stappen al eens eerder heb gezet, heel bewust en vol vertrouwen, maar ik daarna toch weer een terugval kreeg. Waarom zou dat nu anders zijn?
Ik heb steeds meer het idee dat de mensen die deze module in elkaar hebben gezet, een niet reëel beeld hebben van een burnout-situatie. Herstellen van burnout vraagt meer dan een andere denkwijze. Dat is, mijns inziens, een achterhaald en niet realistisch idee.

Ik blijf benieuwd naar wat de volgende modules me zullen brengen. Mijn partner/coach had in elk geval nu het gevoel zinvol te zijn geweest, en hij ging moe maar voldaan slapen.
Ik lag nog uren te piekeren. En besloot maar gewoon mijn best te blijven doen.
Vanochtend werd ik met hoofdpijn wakker.

Module 3 (3 oktober 2005)
Deze keer vond ik het echt lastig. Na de onderwerpen ‘Doel’ en ‘Toekomst’, was nu het thema ‘Verleden’ aan de beurt. Dat vind ik moeilijk, en ook niet prettig om aan te pakken.
Mijn partner nam weer plaats achter de computer, en de kaartjes die ik de vorige keer gebruikt had werden nu nog aangevuld met ‘klacht’, ‘oorzaak’, ‘symptoom’ en ‘zijlijn’. Ik vond weer een plekje waar ik het beeldscherm niet kon zien, en gaf de kaartjes van de vorige keer alvast weer hun plekje op de grond.

Ik moest een fysieke klacht benoemen. Nu heb ik zowat m’n hele leven al snel last van hoofdpijn, maar daarvan weet ik sinds kort de oorzaak, en die heeft niks met mijn burnout te maken, dus ik besloot een andere klacht te nemen: mijn gewicht. Vanaf het moment dat ik mijn werk als een stressfactor ging ervaren ben ik steeds zwaarder geworden; met de zorgen nam het gewicht toe. De wens om daarin te ‘herstellen’ heb ik niet genoemd in de eerste module, omdat ik de andere (meer psychische) doelen belangrijker vond.

Ik moest de nieuwe kaartjes een plekje geven. Naast ‘verleden’ kwam ‘klacht’, en vlak daarnaast ‘symptoom’. Soms moest ik mijn proces, vormgegeven in die rij kaartjes, vanachter de zijlijn bekijken, en daarvoor lag het kaartje ‘zijlijn’ op een afstandje. Soms moest ik bij/op een kaartje gaan staan en me inleven in die situatie.

Na even denken wist ik nog precies wanneer ik ben begonnen met me overeten, en ik herinnerde me ook mijn laconieke houding toen ik ontdekte dat ik nieuwe broeken moest gaan kopen omdat ik de oude niet meer dicht kreeg. De oorzaak werd me zo ook pijnlijk duidelijk, en er volgde een flinke huilbui. Zoals ouders hun gebrek aan tijd voor de kinderen soms afkopen met cadeautjes, zo had ik mijn tijd-voor-mezelf en aandacht naar mezelf toe, ingehaald met eten en snoepen, tussen de bedrijven door. En toen ik merkte dat ik dikker werd had ik het excuus dat ik nu eenmaal altijd aan het werk was, en ik kon wel wat extra ‘buffer’ gebruiken, zo redeneerde ik toen. Dat ging nu dus allemaal door me heen, en ik begreep nu ook met mijn gevoel dat het een illusie was waar ik op geteerd had.

Daarna werd mijn doel weer teruggebracht in beeld: de wens om fit, energiek en daadkrachtig te zijn, en voldoende zelfvertrouwen te hebben. Zijdelings heeft dat natuurlijk wel met mijn nu gekozen lichamelijke klacht te maken, maar de termijn waarop ik mijn herstel verwachtte is daarmee niet meer realistisch. Dat verwarde me een beetje tijdens deze module. Ik kan van mezelf niet verwachten dat ik binnen drie weken op een gezond gewicht zit. Ik kan me best ook fitter voelen als het nog niet zover is, en met mijn zelfvertrouwen gaat het al erg goed de laatste tijd. Dat is overigens niet het gevolg van dit programma, maar komt door eerder geplande stappen die ik inmiddels heb gezet op een ander gebied.

Daarna moest ik kiezen uit een aantal dingen die genoemd werden, waarmee mijn weg van ‘klacht’ naar ‘hersteld’ metaforisch vergelijkbaar was. Ik koos voor de paddestoel. Die maakt iets mee, hij knakt, maar daarna komen er weer heel veel nieuwe, jonge, gezonde paddestoelen uit de grond op die plek. Dat heeft tijd nodig, maar uiteindelijk kan er uit het afgestorven oude, iets nieuws ontstaan.
Zo ervaar ik ook mijn groeiproces, dat ik heb doorlopen op weg naar, tijdens, en nu ná mijn burnout-tijd. Ik ben er zeker een rijker mens van geworden, en ben gegroeid als een paddestoel in de herfst. Maar daar was ik me al langer van bewust.

Dat was het weer. Het overzicht kon weer worden uitgeprint, en de kaartjes bleven nog even op de grond liggen. Toen de kinderen later op de avond naar bed moesten zagen ze de kaartjes liggen: “Mama, wat is ‘heden’?” “Dat is het ‘nu’, en dat is voor nu het enige belangrijke. En NU moeten jullie naar bed!”
En ik was toch verbaasd over het gevoel dat naar boven kwam toen ik ging nadenken over de oorzaak van mijn klacht. Misschien dat ik daar wel iets mee kan. Het gaat wéér over bewustzijn.

Module 4 (29 oktober 2005)
Doordat er heel veel gebeurde in ons leventje hebben we iets langer moeten wachten voordat we deze module konden doen. Maar gisteren hebben we dan toch de kans gekregen om er allebei even de tijd voor te nemen.
Dezelfde werkwijze als de vorige keer, een aantal nieuwe kaartjes (identiteit, overtuigingen, omgeving, vermogens en gedrag) en weer het kaartje ‘zijlijn’.

Deze keer was ik erg moe en kon ik me maar moeilijk concentreren, vergelijkbaar met hoe ik me een jaar geleden elke dag voelde. Het viel me nu erg tegen om me een voorstelling te maken op een denkbeeldig videoscherm.
In de eerste module heb ik een termijn gekozen waarbinnen ik mijn doel bereikt wilde hebben. Die termijn (1 maand) is inmiddels ruim verstreken, en ik heb me in de afgelopen tijd soms best fit, energiek en daadkrachtig gevoeld, maar vaker voelde ik me helemaal niet zo. Het wisselt nog net zo als voordat ik aan dit programma begon.

Aan het begin van deze module werd gesteld dat we in ons leven vele rolmodellen vervullen, en dat herken ik sterk. Ik moest een situatie uit het verleden in gedachten nemen, en daarna benoemen welke rol ik daar op me nam. Ik besloot een situatie te nemen waarin ik als kind ervoor probeerde te zorgen dat mijn zus en mijn moeder elkaar niet in de haren zouden vliegen. Ik was de bemiddelaar. Daarna moest ik benoemen waar ik goed in was, binnen die rol, en daar vulde ik in: het aanvoelen van en inspelen op de behoeftes en wensen van anderen, mezelf wegcijferen en aanpassen.
Ik voelde me niet prettig in die rol, vergat zelf te leven.

Ik moest ook een dier kiezen wat metaforisch past bij die rol. Erg lastig, want geen enkel dier gedraagt zich echt zo, maar ik koos uiteindelijk voor de kreeft. Behalve dat het mijn sterrenbeeld is, heeft de kreeft ook de neiging zich ergens aan vast te bijten en niet los te laten, en soms kruipt ie weg in zijn holletje.

Daarna moest ik me de toekomstige situatie voor de geest halen, zoals ik die al in de eerste module had benoemd. Gevoelsmatig werkte de tekst hier verwarrend, want eerst werd gezegd dat ik al het voorgaande moest vergeten, maar vervolgens werd er steeds gezegd: “hetzelfde als daarnet”.
Ook nu moest ik, na het bepalen van hoe ik me voelde en gedroeg, een dier kiezen wat te vergelijken is daarmee. Ik had werkelijk geen idee. Omdat soepel bewegen één van mijn wensen was, stelde mijn coach voor om te kiezen voor een aap, toevallig mijn Oosterse sterrenbeeld.
Ach ja, een aap kan ergens heel geconcentreerd mee bezig zijn, is zorgzaam en beweeglijk.

Ik moest bepalen of ik, in de toekomstige situatie, veel of weinig persoonlijke waarde toevoeg (veel) en ik mezelf kan redden (heel goed) èn wat dit betekent: positief zelfbeeld en zelfstandigheid.

Ook moest ik nog een dier kiezen waarmee die aap dan weer vergelijkbaar zou zijn. Dat was voor mij net even een stapje te ver. Het dier wat het eerste in me opkwam was een kip, maar dat kon ik verder totaal niet plaatsen.

Daarna werd er gevraagd welke belangrijke tip ik mezelf wilde geven, en ik besloot de belangrijkste drempel op dit moment te nemen: zoeken naar oplossingen voor mijn concentratieprobleem.

Er werd nog gevraagd of ik van mezelf vond dat ik iets aan dit programma had gehad, en ik vind zelf van niet, maar mijn coach vulde bij zijn gedeelte in dat hij vond dat ik meer bewust ben geworden van wat mijn doel is.

Daarna was ook deze module afgerond, en er stond in beeld dat ik benieuwd mocht zijn naar wat voor uitwerking het op me zou hebben. Ik heb totaal geen verwachtingen.

Deelnemer 3:
=================================================================================

Meer informatie:
De modules zijn beschikbaar op : http://www.coachingplaza.com