Coaching fietstocht naar Santiago

Op 16 Augustus ben ik samen met Truus vertrokken naar Santiago. Ik had gekozen voor deze reis omdat ik zowel op het werk als prive helemaal vastgelopen was en ik zelf niet meer wist hoe ik hier uit moest komen. Begin dit jaar ben ik op internet aan op zoek gegaan naar professionele hulp die bij mij paste. Ik houd van fietsen en buiten zijn en zo kwam ik als surfend bij Fiets4fit terecht. Na een intake gesprek en een weekend fietsen samen met Truus, waarbij wij veel gesproken hebben over wat ik zoek en wat mijn doelstellingen zijn, heb ik besloten om de sprong te maken en naar Santiago te fietsen.

Op 16 Augustus zijn we vertrokken en hebben we de doelstellingen besproken. Met hulp van Truus heb ik de enorme spagettiberg die ik zelf niet meer ontrafeld kreeg, kunnen opdelen in kleinere delen, waar ik concreet aan kon werken. Dit heeft mij veel geholpen. Gedurende de eerste dagen was ik erg gehaast en heb ik gewerkt aan iets kleins zoals het nemen van pauzes. Hiertoe moest ik mezelf bijna dwingen, maar gedurende de reis ging me dit steeds natuurlijker af.

Regelmatig hebben we goede gesprekken gevoerd, waarin ik veel geleerd heb over mezelf, wat ik echt wil en wat ik belangrijk vind. Tijdens de fietstochten kon ik hierover op mijn gemak en op de momenten dat het mij uitkwam nog eens nadenken en dat gaf weer meer rust.

De tocht naar Santiago is voor mij voor mij zeer zinvol geweest. Ik heb het gevoel dat ik weer de controle over mijn leven terug heb en dat ik weer in staat ben om mijn problemen aan te pakken door ze in kleinere stukjes te verdelen. Verder heb ik ook geleerd dat niet alles perfect hoeft te zijn en er best ook wel eens iets mis mag gaan.

Truus: Dank je wel voor de coaching !

De klim naar het ijzeren kruis 'Cruz de Ferro' viel ons erg mee. We zijn ondertussen ervaren klimmers geworden en kijken niet op tegen een bergje… En weet je, als je zo geniet als wij deden tijdens de enorm lange afdaling, dan ben je die klim alweer snel vergeten. Het was werkelijk alsof je een last achterlaat bij het kruis en verder 'vliegt'.

Tot we de volgende dag direct te maken kregen met de volgende klim: Cebreiro (1530 m), dan piep je weer even anders. Deze prachtige slingerende weg gaat zo mooi naar de top! Wij fietsen op de oude weg. Je ziet de nieuwe snelweg boven in de lucht 'hangen' op enorme lange palen. Deze betonnen palen staan ook gewoon in het dorp, bij iemand in z'n achtertuin, of midden op straat; die weg gaat zijn eigen gang en als zich daaronder toevallig een dorpje bevindt, tja, dat is dan zo. Op een gegeven moment konden we de snelweg aanraken en weer vele zweetdruppels later, lag hij ver onder ons. Helemaal boven hingen we letterlijk met ons hoofd in de wolken en kregen we het koud. Het was erg jammer dat we niet van het uitzicht konden genieten, zo af en toe eventjes tussen de wolken door wel. We trokken onze regenpakken aan en zijn supersnel naar beneden gevlogen. Soms wel met een snelheid van 65 km per uur. Dit was de langste en meest geweldige afdaling van de hele route! En beneden aangekomen was het weer gelukkig opgeknapt en kon de jas weer uit. Een ervaring om nooit meer te vergeten.

Ja, daarna komt Santiago de Compostela steeds dichterbij. Het wordt ook drukker op de weg met pelgrims en de "hola's" zijn dan niet van de lucht. Toch is het laatste stuk voor Santiago echt zwaar doordat de weg constant golft. Klimmen en dalen, klimmen en dalen, klimmen en dalen….Op een gegeven moment denk je dat je alleen nog maar aan het klimmen bent want het afdalen duurt veel te kort om noemenswaardig te zijn. Van de laatste afdaling (die was maar 3,5 km) hebben nog uitdrukkelijk genoten, die paar minuten…

En dan…Santiago. We zijn er! We hebben het gehaald! 2650 km in totaal. De een wat meer dan de ander. De een heeft meer dorpjes bezocht en de ander is wat vaker 'fout' gereden. We hebben direct ons compostelaat gekregen nadat we onze credentials met zoveel stempels van alle overnachtingsplaatsen en kerken hebben laten zien. En daar zijn we trots op! Vrijdagavond hebben we dat gevierd bij een restaurant van grote klasse: de italiaan…maar wel met een Spaanse wijn natuurlijk, Rioja. Dit werd een geweldige avond, mede omdat er 2 muzikanten naast ons zaten die voor ons prachtige Spaanse oude liederen zongen en op hun luit en gitaar speelden. We feestten door tot in de late uurtjes, samen met de muziekanten en de Rioja vloeide rijkelijk…

Binnenkort beschrijft Els haar ervaringen met Fiets4Fit Coaching en dat wordt het allerlaatste stukje van onze belevenissen. En er komen nog foto's.

Gut, jullie hebben toch iedere dag vrij?

Nee, wij werken hard. Iedere ochtend weer vroeg opstaan, ook in het weekeinde. Direct in de weer met je slaapzak in z'n foedraal proppen, tassen inpakken (als je net boodschappen hebt gedaan, staan ze op knappen), de was binnenhalen, ketting smeren en banden oppompen ('maar daar hebben we Wim toch voor?'), op zoek naar een plek om te ontbijten (in Spanje zijn de winkels tot 9.30 uur nog dicht en dan zijn we al vertrokken), tanden poetsen, flessen vullen en de fietsen optuigen.

Dan fietsen we een stukje.

Vervolgens op zoek naar een overnachtingsplaats en uitvogelen waar we kunnen eten, alles weer uitpakken, slaapzak uitrollen, douchen, de was doen, met andere pelgrims kletsen over de zware tocht en dat de wind toch weer erg hard stond, met z'n allen gaan eten, Spaanse wijnen keuren en nog meer kletsen met weer andere pelgrims en op tijd weer naar bed.

Dus het werd hoog tijd voor een vrije dag. Leon is een prachtige stad waar je eindeloos in steegjes met tapasbars kunt rondslenteren, tot je weer bij de kathedraal uitkomt. Toch wilde Els het liefst doorfietsen. Ze wil naar Santiago. Ze wil naar huis. Els heeft plannen gemaakt om dingen te gaan doen en te veranderen voor als ze weer thuis is, en ze mist het thuisfront toch wel een beetje. We zijn nu al 5 weken onderweg en hebben veel meegemaakt. Je wilt dat toch het liefst delen met de mensen die je lief hebt. Ze maakt de mooiste foto's onderweg en gaat thuis een gebonden fotoboek maken van deze tocht, zodat ze anderen kan laten meegenieten van haar Santiago-onderneming. We hebben net een fotoshoot bij de kathedraal met Els gemaakt, waarbij we op de grond hebben gelegen om de juiste invalshoek te vinden en dat vonden de Spanjaarden leuk om te zien.

Morgen verlaten we de Spaanse hoogvlakte richting 'Cruz de Ferro' (1500 m) die we overmorgen hopen te trotseren. We leggen dan onze last af in de vorm van een steen, die we bij het ijzeren kruis leggen en fietsen dan bevrijd verder en kunnen dan opgelucht ademhalen tijdens die eindeloze afdaling.

Zaterdag zijn we van Logrono naar Sto. Domingo gefietst. Voor Els en Wim een prima fietsdag, voor mij een uitdagende ontmoeting met de man met de hamer. Het begon die nacht eigenlijk al. De refugio bevond zich in de Santiagokerk (16e eeuw) wat een rustieke uitstraling heeft, evenals de bedden. Voor het gezamenlijke avondeten hoorde ik gitaarmuziek buiten en stapte daarop af. Een schotse jongen uit de refugio die zijn gitaar meegenomen had, leende hem uit aan een Spaanse voorbijganger. Op de stoep van de kerk maakte hij fantastische Spaanse muziek. Twee jonge mannen klapten daarbij in een bepaald ritme en een andere man zong met veel vuur in zijn stem. Later begon een Spaanse dame te dansen zoals bij die muziek past. Ze had alleen nog zo'n mooie jurk nodig, dan was het plaatje compleet. Voor een paar minuten hebben we daar enorm van genoten. Na afloop omhelsde de Spaanse gitarist de Schotse jongen; ze waren muziekbroeders voor het leven.

Na het avondeten, toen het tijd was om ons voor de nacht te installeren, bleek dat deze Schotse muziekbroeder geen pelgrim was en werd met veel bombarie uit de refugio verwijderd. Voor mij prettig, omdat zijn onderbed vrijkwam en ik in een bovenste stapelbed zou slapen waarvan ik vermoedde dat ik daaruit zou vallen tijdens een nachtmerrie over een klimmetje van 16%. Toen de eerste pelgrims de refugio verlieten (soms voor 05.00 uur) kwam hij weer naar binnen en zag mij op 'zijn' bed liggen en trok aan mijn slaapzak. Tja, toen was mijn nacht afgelopen. De baas, die die nacht op de grond voor de deur geslapen had en alweer in de keuken met het ontbijt bezig was, heeft onze Schot wederom de deur gewezen. Zo begon de dag.

Op deze dag hebben we net zoveel gestegen als toen we over de Pyreneeén klommen, maar dan steeds met een tussendaling. Het was de hele dag bewolkt, koud en de regenjas moest regelmatig aan. Vervolgens ging ik me enorm storen aan het rijgedrag van de Spanjaard; meer dan 100 km p/u en zo'n anderhalve meter naast me. Het is omdat er geen overnachtingsplek voorhanden was, anders was ik terplekke gestopt! Gelukkig fietste Wim bij me in de buurt, zodat ik me kon afreageren op hem. En daar ben ik hem dankbaar voor.

We kwamen wat laat in Sto. Domingo de la Calzada aan en ik wist dat we niet de eerste refugio maar de tweede moesten nemen. De vorige keer dat ik hier was, had ik niet de juiste keus gemaakt; we werden om half acht smorgens door een non eruit gebonjourd en dat wilde ik niet nog eens meemaken. Dus de volgende refugio… Hier lagen bijna alle matrassen op de grond en werd het bijna onmogelijk om zonder te struikelen naar je bed te lopen, door rugzakken e.d. Oh, moet ik hier vannacht slapen, dacht ik en bedacht dat er vast ook andere mogelijkheden zijn in Sto. Domingo. Pension Rio bleek zeer dichtbij en zeer comfortabel.

Na een heerlijke nacht zijn we de volgende dag met geen wolk aan de hemel opgestaan en hebben we een prachtige route gereden naar S. Juan de Ortega. Een stil weggetje bracht ons slingerend omhoog. Altijd leuk als je boven staat en naar beneden kijkt waar je vandaan komt. Zo, wat is het Spaanse land toch mooi; de stilte, het weidse uitzicht over de graanvelden, roofvogels zo dichtbij, de zon weer helemaal aanwezig (nadat ik veel overlegd had met hem/haar), het geluk ligt hier gewoon voor het grijpen.

We zijn ondertussen ruim 500 km verder en er is veel gebeurd. Eigenlijk te veel om te vertellen. Els en ik zijn de kustroute gaan fietsen, waarbij je in Royan de boot neemt en een half uurtje vaart, wat voelt alsof je aan het sjoemelen bent. Het heeft deze week veel geregend en dat heeft misschien als enige voordeel dat het ongelofelijk lekker ruikt in de duinen. Het was een genot om in alle eenzaamheid over het betonnen fietspad te denderen met al je hebben en houwen en deze lucht op te snuiven. We hebben in Montalivet aan de zee overnacht, waar gelukkig een veranda aanwezig was om ons wasgoed op te hangen. Gelukkig komen we regelmatig campings tegen die meer bieden dan alleen een grasveld. Wij zijn heel blij met veranda's, clubhuisjes en dergelijke. Daarnaast hebben we ook de Franse refugio ontdekt. En dat komt soms goed uit in verband met het beperkt aantal kledingsetjes; als het meer dan 2 á 3 dagen regent, willen we graag van een refugio gebruik maken. Meestal hebben we dan een huis voor onszelf waar alles aanwezig is; keukentje, badkamer, stapelbedden. Kunnen we ook eens thee zetten. Soms is een refugio in een oude romaanse kerk, weliswaar achter de crypte, maar dat mag de pret niet drukken.

Els en ik hebben nu een paar keer per week een afspraak voor coaching. We fietsen ieder in ons eigen tempo en overnachten waar we zelf willen, hoe het uitkomt. Els wil graag ervaren dat je in je eentje ook kunt genieten van de dingen die je doet en dat je voor geluk niet afhankelijk bent van anderen. Grappig dat we elkaar toch steeds tegenkomen op bepaalde punten. We sms'en zodra we gesetteld zijn en dan blijkt dat we in dezelfde stad kamperen.

Na de kustroute komen twee verschillende fietsroutes weer bij elkaar in Biganon. Die avond kampeerden Els en ik op een natuurcamping waar paarden los liepen (Moustey). Dit gebied 'Les Landes' vinden velen saai. De pinus nigra's staan in rijen opgesteld en er is weinig leven in de brouwerij. Gelukkig kwam Wim na zijn route via Parijs, om 20.30 uur de camping op racen. En het was letterlijk gedaan met onze rust, maar zijn gezelschap is welkom (en handig bij technische klussen).

In Dax heb ik mijn tentspullen opgestuurd naar Nederland, want die heb ik in Spanje toch niet nodig in verband met het grote aantal refugio's waar je gebruik van kan maken. Els en Wim hebben dat gedaan in St. Jean Pied de Port, die hadden wat meer moeite met het maken van deze keuze. Je bent wel je eigen huisje kwijt en dat voelt als een amputatie. Vandaag hebben we de Pyreneeén bedwongen in prachtig weer. We hoorden gisteren dat het hier pijpenstelen regende en waren dus op slecht weer voorbereid. Onderweg kregen we applaus en vele dikke duimen! We zijn trots op onszelf! En we nemen het er nu van op een zonnig terrasje in Roncevalles. Straks krijgen we een pelgrimsmenu van 9 euro nadat de ober eerst iedereen een tafel aangewezen heeft, waar je mag zitten. Je komt dan met vreemden aan tafel, allemaal pelgrims, en is iedereen in alle talen in gesprek. Dit zijn mooie ontmoetingen en er zullen nog vele volgen…

Soms ben je zo in gedachten of geniet je van alles wat je ziet of ben je flink aan het ploeteren om boven te komen, dat je gewoon vergeet om foto's te maken. We zijn ook zo hard aan het werk, dat het erbij inschiet om even stil te staan bij wat er allemaal gebeurt. Vanaf 's morgens vroeg zijn we in de weer met spullen inpakken, tent nog even laten drogen in de zon als hij zich laat zien, snel ontbijten, tent inpakken, nog even tanden poetsen, flessen vullen met vers koud water, de teller op nul, afspreken waar we elkaar zien en dan er weer tegenaan. Het is dan meestal rond 9 uur.

Zodra er een bakkertje of supermarkt op de route komt, dan wordt er voor de rest van de dag eten en drinken in huis gehaald, maar gaan daarna snel op pad. We zijn gretig om de kilometers te pakken. Els heeft zich als doel gesteld om meer van de dingen te genieten, ook als ze alleen is. Dus zij koopt de lekkerste gebakjes bij de bakker en peuzelt ze op als ze pauze neemt. Ze zoekt een mooi plekje uit waar ze zowel van de omgeving kan genieten als van de rust, het liefst op een bankje bij een kerkje. Mensen kijken naar je en spreken je aan op waar je naar toe gaat en waar je vandaan komt. Een enkeling vraagt naar de reden van deze pelgrimage. Het aantal keer dat er "bon courage" geroepen wordt, is aanzienlijk! Het geeft je altijd net even die extra energie om door te gaan. En soms "cést dur he", welnee, het is helemaal niet zwaar, roep ik dan stoer en hijg dan iets minder luid.

We komen soms andere Santiago-gangers tegen, veel in Chartres, meestal ontmoet je elkaar 1 keer en daarna niet meer. Behalve Jeroen, een 19 jarige Belg op de fiets, die zo hard als een speer gaat maar steeds ongelukjes heeft waardoor hij weer moet wachten (op een nieuw voorwiel bv) en ons dan voor de zoveelste keer inhaalt. Enthousiaste knul die zich laat bemoederen door ons als hij zijn verhaal weer komt doen. Vandaag geluncht met 2 jonge Canadezen die een jaar aan het wandelen en werken zijn. Straks bij Bordeaux gaan ze druiven plukken. Ze hadden alles van waarde verkocht en zijn met deze onderneming begonnen. Ja, durf maar eens keuzes te maken.

Als je jong bent, tja dan kun je dit soort keuzes gemakkelijk maken. En als je ouder bent en de verantwoording over het gezinsinkomen hebt en je baan door allerlei bedrijfsreorganisaties niet meer die voldoening geeft en je ondertussen gewend bent geraakt aan luxe en comfort, dan wordt het veel moeilijker om het roer om te gooien. Waar kiezen we voor? Wat is belangrijk in ons leven? Het zijn vragen die je confronteren met hoe je je eigen leven ingericht hebt en of je daar nog steeds achter staat. Tijdens deze rit kun je de tijd nemen om na te denken en ervaren hoe het is om alles even van je af te gooien. Soms komen de antwoorden vanzelf.

Onder een strakblauwe hemel, in de achtertuin van "Crep'Salads", geniet ik van een salade plat en een heerlijke witte wijn. Gelukkig geeft een dikke berk voldoende schaduw, zodat mijn 'avondkleding' enigszins bespaard blijft van transpiratie. Naast alle fietskleding heb ik maar 1 setje normale kleding mee. Geen idee wanneer ik die eens kan wassen. Maar ach, pelgrims mogen een luchtje hebben…

Els haar man is een dagje op bezoek, waardoor we een rustdag ingeroosterd hebben. En deze is welverdiend na bijna 800 km gefietst te hebben! Overigens, met het prachtige weer vandaag, leent Chartres zich uitstekend voor een dagje cultuur opsnuiven, shoppen, lekker eten, terrasje pakken etc. Na al die dagen met regen en wind tegen, is het lekker om de zon op je huid te voelen.

Vooral die harde wind werden we zat. Je ploetert tegen een heuse heuvel op, van soms 10 % en je verlangt aldoor naar de afdaling. Juist dit grote verlangen maakt, dat je de top redt zonder af te stappen. En dan komt als beloning een eindeloze weg naar beneden die door het Franse land golft, hoop je nog. Maar helaas, ook dan eist de wind haar tol en moet je flink bijtrappen.

En als het steeds regent, worden we inventiever voor wat betreft het drogen van de was. Els verzint de gekste plaatsen om het dagelijks wasje op te hangen: een plastic speelgoedhuisje midden op het kampeerveld, of de ventilator van een hotelkamer richten op het lijntje wat dwars door de kamer gespannen is en natuurlijk de fiets als wasrek. De fietsbroeken wapperen je om de oren als we een berg afsuizen.

Ik sluit nu snel af, want de groep fietsers die hier op de camping staan, maakt de rode wijn open, dus…

Klik hier voor foto's.

Klik hier voor meer foto's.

Pauzes durven nemen welteverstaan en je niet laten opjagen door factor tijd, de gewoonte hebben om altijd door te gaan en het idee hebben om hard aan het werk te moeten zijn. De kunst zit hem meer in om op tijd te rusten, te eten en drinken en ondertussen van de omgeving te genieten. Niet zozeer op de kilometerteller letten alswel "maar zien waar je uitkomt".

Na eerst langs De Mark gefietst te hebben, daarna De Nete en vervolgens De Dender, vallen we plotseling in het Franse platte land met z'n rollen stro en verdwaalde zonnebloemen. Vive la France sms ik naar huis als ik bij het douanehuisje sta, waar uiteraard niemand te bekennen is. Els en ik spreken steeds een punt af waar we elkaar ontmoeten. Zo laten we elkaar in ons eigen tempo fietsen en kunnen we heerlijk stil van de weg genieten. Alle gedachten zijn beloop laten, proberen het thuisfront los te laten en op een gegeven moment nergens meer aan denken, totdat je merkt dat je de verkeerde afslag hebt genomen en mopperend terugfietst.

Morgen fietsen we naar St. Quentin. Dat is vanuit Cambrai, waar we nu overnachten op de camping, 50 km. Dat lijkt erg weinig, maar als de wind weer opsteekt en de klimmetjes zijn pittiger dan we dachten, plus het regent, dan ga je daar toch anders naar kijken. Mocht het voorspoedig gaan, dan kunnen we de stad gaan bekijken en lekker 'tuttelen'. Daarna zit de eerste week erop en kunnen we een totaalscore van 480 km schrijven. Op naar de volgende 2200 km.

Zaterdagochtend ben ik uitgezwaaid door de buren en uitgefietst door mijn echtgenoot Wim. Dat wil zeggen, hij fietste tot Leiden mee en zou die avond nog langskomen met de motor. Pas de volgende dag zouden Els (deelneemster van Fiets4Fit) en ik elkaar net boven Breda ontmoeten. Zij komt uit het oosten van het land en vertrok ook van huis uit.

Els zat al lekker voor haar tentje toen ik aankwam. Zij had zijwind…Het was leuk elkaar weer te zien, zo vol verwachting en spanning voor wat komen gaat. Tijdens een heerlijk diner hebben we bijgepraat en weer thuis op de camping zijn we direct van start gegaan. In het recreatie gebouwtje, waar de kippen los omheen lopen, zijn we het plan van aanpak gaan doornemen. De einddoelen van Els staan hierin geformuleerd. Die gaan we eerst aanpakken, want op einddoelen heb je niet direct invloed. Els probeert eerst deze doelen in kleine stukjes te hakken om tot streefdoelen te komen. Een streefdoel is concreet, meetbaar, haalbaar , realistisch, positief geformuleerd en is een uitdaging. Zo'n streefdoel is een eerste stap richting het einddoel en kan je optimistisch stemmen omdat het geen moeilijke stap hoeft te zijn.

Ondertussen hebben we al zo'n 200 km gefietst, waarvan vandaag 80 in de regen. Vanochtend braken we onze tenten af in de regen en die gingen er drijfnat in. En hoe werkt Jacobus nu al mee, door voor een zonnetje te zorgen toen we vanmiddag op de camping kwamen. Alles is weer heerlijk droog! En het Belgisch bier (Primus) vrolijkt iedereen weer op.